Rudy Musters Gedichten

Europees fraktaal

Destruction

< terug naar overzicht.

Het kind rent naar zijn moeder en springt in haar armen,
zij klemt hem in bescherming tegen haar borst.
Zij kijkt net zo uit haar ogen, beiden houden elkaar angstig
vast.
Hiervan zijn duizenden en duizenden foto’s, verschillende
moeders en kinderen eenieder gelijk in hun blik.

Hij vliegt door in zijn cockpit, tussen de meters en klokken
staat een foto een lachende vrouw en een vrolijk kind in haar armen.
Hij weet het, zelf gemaakt. Hij ziet het, Duizenden en duizenden
staan in huizen de zelfde foto’s.

Een druk op de knop en de garagedeur gaat open en hij rijdt zijn auto
naar binnen of hij het zelf was.
Een druk op de knop en het luik gaat open en duizenden en duizenden
bommen vallen onder de ogen van de vrouw en getroffen door
angst.

Hij kijkt naar zijn foto, de andere foto heeft hij nooit gezien. Wel de
veroorzaker van de angst, de fotograaf nam de foto.
Hij kreeg er een prijs voor. Een zilveren camera en bedankt Nobelprijs.
Andere foto’s gruwelijker in uitvergroting.

In het nieuwste vliegtuig is hij geen piloot maar vliegt als bewonderaar
in de Drone op maat gemaakt en zijn lievelingsfoto op de juiste plaats.
Hij ziet de foto als een Drone, scherp maar onvolledig.
Hoe dichter hij komt, hoe meer de ogen verschuiven, hij ziet de angst
niet.
Hij vliegt er naar toe in heldere hemel naar de vrouw met het kind.
waarvan duizenden en duizenden zijn. Hij is geen piloot,
geen fotograaf, geen agent, eve of destruction staat op zijn geboortekaart

© Rudy Musters
Gemaakt door Xw3b.nl gehost bij Zenid.net.