Rudy Musters Gedichten

Overhangend

Er rest een tijd

< terug naar overzicht.

Er rest een tijd
dat gaan - vergaan wordt
een sleutel draait het slot

geen deur
geen bel
naam of God.

Goden liggen al op hun rug
verzonken in marmeren, en zandstenen vormen.

De mens beitelt zijn neus, zijn hand, zijn oor,
op zijn rug bindt hij pijlers van wijsheid
en filosofie.

Velen trekken door het land, lopen de zelfde weg,
afgebakend door licht van hun bestaan.

De trekkende weg,
te zijn, daar, waar marmeren, en zandstenen beelden
sleutels vormen, rest een tijd, een deur, een bel
een naam,
slot.




Mijn hoofd zo groot als de zon
mijn vingers als verstrekkende winden
mijn voeten zo lang als het stelsel
de melkweg mijn nek
rode reuzen mijn ogen
over de cosmos horizon hangt mijn haar
mijn gedachte omvat het geheel
verder en verder de ruimte in
als mens sta ik op aarde geheel alleen





Vraag de rioolwerker
die ene put over te slaan
zodat de mensen kunnen zien
hoe het zal vergaan
als zij zich zo graag weerspiegelen
aan de uitlaat wat eerst door de mond gaat

Andere gedichten in Overhangend:
Er rest een tijd
© Rudy Musters
Gemaakt door Xw3b.nl gehost bij Zenid.net.