Rudy Musters Gedichten

Europees fraktaal

De roos van Rijn

< terug naar overzicht.

Van Rijn lest altijd zijn dorst aan de waterkant en uit zijn
drinkhouding zag hij een roosje staan.
Na zich vol hebben gedronken schonk hij lyrische
aandacht aan het roosje en trok haar met wortel en al uit
haar bestaan.

Hij maalde duizend en een roos tot rozenwater en leste
zijn dorst verder in de rijn waar vele roosjes stonden
al drinkend trok hij de roosjes met wortel en al uit hun bestaan.

Overal zag hij roosjes, in zijn badkuip dreven roosjes op zijn
nachtkastje stonden roosjes in flesjes, het geurde naar rozen
van de rijn.

Verdrinken konden de roosjes niet want van Rijn plantte ze gewoon
in zijn geschoffelde rozentuin.
Zo streng en orthodox hij was zette hij de roosjes op kleur in rij
en sneed lange roosjes op maat zodat de al te kleine mochten verhuizen
naar de rozenstraat. waar afval woningen voor buitensporige hoge
huren werden gevraagd.

Bezeten door zijn roeping ging hij verder letterlijk over het rozenpad
en rukte alle roosjes uit hun bestaan en sloot de dag af met een rozen
gordijn hangend aan een rozenknop.
Roosje, roosje waar zitten zij, kom tot mij, het verlamde hem toen hij
zag wat het was, een zwarte roos.

De roos knikte hem vriendelijk toe, van Rijn ademde zwaar de lucht
was zo zoet. Hij bewoog lichtelijk, vloog naar de waterkant
naar de plek waar hij de eerste roos op lyrische wijze beroofde van haar
bestaan. Van Rijn begon te praten de rozen verstonden hem niet.
Hij zat te diep onder rozenwater.

© Rudy Musters
Gemaakt door Xw3b.nl gehost bij Zenid.net.