Rudy Musters Gedichten

Ik ben foor

Ik ben foor

< terug naar overzicht.

Hij zat keurig netjes op en lijn met twee houten tandjes
en sprak er tussen door zei, Ik ben foor.

Om zijn nek hing een sleutel een gewone sleutel eenieder
kon hem dragen, het slot te openen het verstand van de aarde.

De sleutel draaide het slot open.
Wat in de geschiedenis bleef verborgen toegedekt met wrange
humor, oneffenheden, afgevlakte heuvels een kleed van schuld
zo uitgestrekt dat de wind er mee speelde.
Miljarden doden zo ver het oog kon zien met de horizon mee-
gebogen, door en hand omgebracht.

Wat hij zag was groter dan zijn verstand, met twee tandjes van
moeder aarde, de weg die hij moest gaan in dit moordenaarsland
was lang en vertwijfelde hem, hij sprak zichzelf moed in.
Met zijn houten tandjes, waarmee hij zijn gang kon gaan begon
hij er mee te graven en hoorde zichzelf zeggen. Ik ben foor

Over snelheden had hij nog nooit nagedacht zelf zijn diepgang
kon hij niet meten met zijn graafwerk, voor alles ging hij door met
zijn sleutel om zijn nek en elke dode die er bij kwam in grammen
zwaarder werd.

Er waren geen menselijke geluiden, geen stem of gezang, niets
bewoog, het was zo stil dat het bewoog in de tijd en het levenslicht
eens gezien door miljarden mensen samengebald brandend hoog
boven in de palm van de moordenaarshand.

Geduld is moeder aarde, haast is de verbrandingsoven, graven
in een klimaat van haat en ziekelijk vertrouwen in nevel verstoven
wie op deze velden komt, hardnekkig door een dodelijke nekslag,

In tegenspraak en leefde gezond stierven en op een hoop gegooid
zo brandt de fakkel op de aarde, tussen zijn tandjes mompelde hij
of hij het al eens eerder had gehoord, Ik ben foor.

Niets groeide op deze oervelden, velden ongehoord, geen wegen
geen honger, geen liefde, bloemen, geen bomen, struiken, zij stonden
als onkruid buiten de velden, hun groei, hun opkomst vroegtijdig gesmoord.

Het graven was zwaar, dagen waren er niet alles geschiedde in de tijd
alleen het moordenaarslicht lichtte de horizon in komst van grotere velden
een aaneensluiting van grenzeloze velden. Het graven werd zo zwaar
de grammen niet meer te dragen, tussen zijn houten tandjes mompelde hij,
Ik ben er niet foor, de sleutel draaide het slot om,

© Rudy Musters
Gemaakt door Xw3b.nl gehost bij Zenid.net.