Rudy Musters Gedichten

De stem van Huize Wan

Doosje 3

< terug naar overzicht.

Koksmutsen ovaal en recht. Kathedralen en ovalen tafels.
Eerst komt het vreten dan de moraal

Gepaste muts op zetten, katoen of papier. Sterren afleggen. Enige tijd staarde hij naar het doosje iets groter dan zijn hand dat op de ovalen tafel lag. Grote twijfel bekroop hem, sterren afleggen waar hij alle deuren mee kon openen, maar niet het doosje. Hij legde zijn sterren af, schoof een stoel dichterbij en ging zitten. En opende het doosje.

In het doosje zaten met zorg gevouwen bijzondere recepten, geheime recepten, gestolen recepten, voor bijzondere eters, volksrecepten, en het sterrenrecept.
Een voor een haalde hij de recepten uit het doosje en legde ze in volgorde van smaak op de ovale tafel onder zijn afgelegde sterren. Het geuren deurtje ging open, alles in één het was hem niet te veel.


Eet moraal

De wit gesteven koksmuts zette je altijd met klitte band vast dat als een onderscheiding rond je kokshoofd was bevestigd en bereidde onder deze muts maaltijden voor fijnproevers.
Vooral brulkikkers waren in trek want deze hadden de grootste billen, die er uit zagen als glimmende baby wangetjes. Waarnaast gegarneerde zangvogels in fluithouding van het bord konden worden verorberd. Uit het fluitconcert kon men het vogeltje herkennen waar men bezig was om deze naar binnen te werken.

Onder een andere muts van ruw katoen bereide hij maaltijden voor mensen met Bourgondische ideeën, de kluivers.
In deze wereld had men niet alleen een gigantisch drankprobleem maar ook de geur was zo overweldigend zodat men niet meer kon ruiken wat er gegeten werd alleen door de muts van de kok en hij had ze in verschillende soorten en maten, kon men de richting varen waardoor koksgeheimen goed verborgen bleven tijdens het slikwerk.

Eerst aardappels wassen, toen soldaat korporaal, sergeant major, luitenant generaal, de kok werd handelaar in verfijnde recepten een samenstelling van kruiden op imperialistische wijze uit buitenland verkregen. Hoe meer sterren hoe meer deuren gingen open. Eenmaal door de deur sprak men in de taal van de sterren kok. Een taal die zijn volgelingen kon waarderen. Grootschalig werd er ingekocht.
Het vereiste grote precisie, een verfijnde wijze om grote brokken vlees van verschillende soorten
verkleind op het bord te krijgen in een kraag van opgewarmde vogelborsten. Het lied van de adel.

In een zekere regelmaat trekken de koks ten oorlog de zogenaamde sterrenkok oorlog, vooral de drie en vier sterren bakken het nogal bruin.
Zo waren de 1e en de 2e wereldoorlog begonnen om andermans grondstoffen en kruiden en arbeiders
in loopgraven onder te brengen.
Volgelingen waren er als de kippen bij om massaal andere kippen af te slachten.

Aan het front werden door loopgraven runners recepten uitgewisseld zo kon men de loopgraaf keuken
van kanonnenvoer voorzien. Een ieder at uit kokshand, men slachtte voort.
Landen werden leeggezogen, warenhuizen verkochten waarheden waarop de vijand had liggen
kauwen. En ieder ging de loopgraaf in met blijde gezichten, sociaal zingend voor het vaderland.
Het vrouwelijke schoon was een vervalsing van geweldadig mannelijkheid. Alles moest schoon de oorlog in. Ellende, moddermoord en Shell shocks waren de smaakmakers tot het leven brengen
tot de moderne mens.

Voorwaarts en niet vergeten, de trein denderde voort burgers zaten in het uniform. Met grote vaart
suisde men van de berg om deze in gedachtenis te gaan beklimmen.
Bij terugkeer werden vol lof helden zonder armen en benen toegejuicht een ieder werd ingeschreven in de prothese bureaus, stalen ogen werden er ter plekken ingetikt. Het sprookje van pap waar de kleuter een deuk in sloeg leverde nieuwe soldaten op. De kok leverde nieuwe kruiden en bevelen. Mannen van blik en staal zij stonden diep verzonken in de graven het leven liep als een spook over de velden in een kapot geschoten jas en broek. Een destructieve verpakte opzet alles moet weg roei ze allemaal uit, en verdien de hoogste eer. Zing de nationale uit volle borst gevuld met stro. Help de armen naar de juiste weg naar het kruis van eer.

Nadat de recepten opnieuw waren gelezen verlangde de kok naar een nieuw recept. Hij legde de recepten terug in het doosje en deed het doosje dicht, met beide handen nam hij zijn koksmuts af en legde deze op de ovale tafel.

Andere gedichten in De stem van Huize Wan:
Doosje 3
Doosje 4
Doosje 1
Doosje 2
Doosje 5
Doosje 6
Doosje 7
© Rudy Musters
Gemaakt door Xw3b.nl gehost bij Zenid.net.