Rudy Musters Gedichten

Verhalen



De stolp

< terug naar overzicht.
Ik had gehoord dat er mooie verhalen werden verteld en dat je mooie plaatjes in je bezit kon krijgen, die je voor twee centen vrijwillig, zoals de dominee het uitdrukte kon kopen, want die centen waren voor een goed doel. Als je geen centen had, kreeg je ook geen plaatje, dus ik zorgde er voor dat ik altijd twee centen bij mij had. Wanneer je tien plaatjes bij elkaar had verzameld, kon je ze inruilen voor een hele grote. Dat waren gekleurde tekeningen met mannen en vrouwen, gekleed in lange gewaden en een tulband op hun hoofd, ze zagen er uit als herder en tovenaars leunend op hun staf te midden van een groep schapen.
Ik begon zoveel mogelijk plaatjes te sparen en gaf ze later aan mijn tante. Voordat de les begon, sloten wij de ogen en wachtten, tot de dominee was uitgesproken. Het enige wat we moesten zeggen was amen. Dan werden de plaatjes verstrekt en de centen gingen in een zwart zakje die hij opborg in een tas. Het gebed viel als water op een glazenplaat, niets drong tot mij door, alleen
het wachtwoord, Amen. Op een keer deed ik mijn ogen open en zag dat de dominee is ogen open had en hij gebaarde met zijn hoofd dat ik weer mijn ogen moesten sluiten. Hier begon de moeilijkheid. Mijn vader zei altijd, 'je moet kijken, wat je aan het doen bent.' Ik begreep niet waarom ik ze moest sluiten, terwijl de dominee zijn ogen openhield.

Veel pleinen en straten zijn naar een kerk genoemd, Kerkplein, Kerkstraat of Kerklaan. De mensen woonden zo dicht mogelijk bij de kerk, het huis van God stond zogezegd in het midden. Tegenwoordig willen de mensen zo dicht mogelijk bij hun werk wonen. Mensen kunnen verhuizen, kerken verhuizen niet, die zijn er voor om eeuwig te blijven staan. Toch zijn er kerken in de loop van de tijd in verval geraakt en zelfs verdwenen.
Kerken die leeg of verlaten zijn, zijn alleen maar opgetrokken stenen wallen. Het gaat immers om de inhoud. De inhoud bepaald niet alleen de vormgeving van de kerk, waardoor je kunt herkennen dat het een kerk is, maar herhaald in zijn lege inhoud de vorm van de kerk.

In vroegere tijden werden kerken van gezaagde zandblokken gebouwd, de moderne kerken hebben veel weg van vultrechters of chalets, gebaseerd op hoeken van zestig of dertig graden, die je in de winter als oefenschans zou kunnen gebruiken. Er zijn ook in de loop van jaren kerken afgekeurd, door geestelijken die ze niet mooi en goed genoeg vonden. Wel in grote tegenstelling met de vroeg geestelijken, die praktische elke ruimte geschikt achten om hun kerkdiensten te houden.

Wat mankeerde aan het grote kerkgebouw Sao Francisco, te Pampulha Belo, met zijn klokvormige gevel, met aan de zijkanten enorme vultrechters?
De klokvormige kromme zou de hoeveelheid van het geloof weerspiegelen. In het midden van de klok waar de bult oprijst, groeperen de meeste variaties rond het gemiddelde. In de buurt van het gemiddelde blijven vallen meestal slagen die op een gelijkmatige manier onder een donkere stolp verspreiden Maar een kerk is geen glazen stolp waar je zomaar doorheen kunt kijken.
Een schepping der Goden of uit het mensen brein die de kerk schiep, Het staat je vrij te geloven en de tijd is voorbij dat geloof kerk zou zijn. In de buik van de kromme en langs de zijkanten, dalen lage en hoge waarden snel en vormt door zijn eigen gemiddelde een lange staart die ver terug voert naar de eerste mens, die zijn eigen stolp over zijn hoofd zette.
© Rudy Musters
Gemaakt door Xw3b.nl gehost bij Zenid.net.